Türk televizyonlarının unutulmayanlarından bahsederken kendi adıma “Süper Baba” yı es geçemezdim. Hakikaten süper bir babanın hiç de süper olmayan hayatını süper anlatan bir diziydi. 1993-1997 döneminde yayınlanmış. 12 sene önce bitmiş hey gidi zaman…

 

 Dizideki karakterler bana, bize uzak ama yakındı. Hayatlarını izlerken farklılıklara rağmen benzerliklere şaşırırdım. Ben Konya’ da bir lojmanda koskocaman bir apartmanda çekirdek aile hayatı yaşarken, onlar benim apartmanıma hiç benzemeyen müstakil bir evde yaşayan kalabalık bir aileydi. Buna rağmen ne kadar aynıydık. Dedelerimden ikisini de görmediğim için bu ailedeki iki dedenin bir arada yaşaması onları benim küçük dünyamda acayip yapıyordu. İstanbul’ un bambaşka bir yüzünde doğal bir hayat süren mahalle sakinlerinin muhteşem anlatılmış hikayeleri vardı. Çocukça sıkıntılar, ergenlik dertleri, gençlik ateşleri, orta yaş bunalımları, yaşlılık sendromları, bilgelikler, aşklar, ayrılıklar, kaçışlar, sevinçler, üzüntüler, kavgalar… her şey vardı. Her şey vardı derken küfürler yoktu, silahlar yoktu, büyük kinler yoktu. Senaryoların olmazsa olmazları kötüler bile bu dizide çok kötü değildi.

 

Fiko’ ya can veren Şevket Altuğ ne kadar tatlı bir baba olmuştu. Fiko’ nun hayatına giren dört kadın vardı dördü de ne kadar birbirinden farklıydı. Çocuklarının annesi eski eşi, eczacı İpek, öğretmen Deniz, sıra dışı Elif. birbirinden farklı karakter ve yaşlarda üç çocuk,Nihat ve Nihat’ ın kahvesi. (Sümer Tilmaç, Türk filmlerinin kötü adam etiketinden bu dizi sayesinde kurtuldu, kırılma noktası bu oldu hala dizilerin, filmlerin sevimli iyi adamı olarak kariyerine devam ediyor.), huysuz büyük büyük baba, onun tam tersine sakin büyükbaba, her sülalede mutlaka bir tane çıkan sorunlu amca( dayı da olabilirdi), Sermet ve gözlükleri, süt nine Suna Pekuysal (Nur içinde yatsın), sonlara doğru ortaya çıkan Celal (Selçuk Yöntem), bir türlü dükkanlarına girmek bilmeyen klasik esnaf takımı ve daha pek çoğu… İnanılmaz bir karakter zenginliği.

 

Tekrarını verseler hiç sıkılmadan izleyebileceğim, unutamadığım dizi Süper Baba… İzleyip de sevmemiş olan var mıdır çok merak ediyorum, benim çevremde sevmeyen olmadı. Hala müziklerini duyduğumda tuhaf bir hüzün yaşıyorum, tuhaf mıyım neyim bilmiyorum ya da Yeni Türkü tuhaf olan. O kadar güzel müzikler yapmış ki içime işlemiş. Zaten bu kadar güzel bir diziye de bu kadar güzel müzikler gerekirdi. Siz de bu güzel diziye özlem duyup arada bir görmek istiyorsanız buyurun: http://www.superbaba.org/superbaba.htm

 

On sene sonra hala aklınızdan çıkamayacak kadar güzel programlar bulmanız dilekleriyle…

 

Fiko-Deniz: “Sen Her şeyi biliyorsun”

 

Deniz: evin her tarafı dökülüyor, kapı çerçeve hepsinin elden geçmesi lazım...

Fiko: onları da yaparım, bizim evden alışığım.. Elimden her iş gelir!

Deniz: Atma! Çatıyı da aktarabilir misin peki?

Fiko: Ee o kadar değil, ama birini bulurum

Deniz: badana boya da yaptırmamız gerek

Fiko: Yaptırırız..

Deniz: Evet, sonra köşe buvak temizlik bahçeyi de ihmal ettik, yeni fideler alırız..

Fiko: Alırız... (sessizlik)

Deniz: Niye öyle bakıyorsun?

Fiko: Sana hiç söyledim mi?

Deniz: Hayır söylemedin?

Fiko: Neyi söylemedim?

Deniz: Söylemek istediğini söylemedin. (gülerek)

Fiko: Aslında söylemek zor kelimelerle... ama sen anlıyorsun değil mi? Sen her şeyi biliyorsun Deniz! Uzun zamandır bu kadar mutlu olmadığımı da biliyorsun. Hıı? Biliyorsun, biliyorsun...