“Bu hafta başı, Irak'ta 117 kişi öldü.

Tek bir günde, intihar saldırılarının en büyüğünde -yazı ile- tam ‘yüz on yedi’ kişi paramparça oldu. Çoğu, camiye namaza giden masum sivillerdi. Haber, çoğu gazetede birinci sayfaya bile girmedi.

Önceki gün Londra'daki patlamalarda bir kişi yaralandı. Televizyonlar derhal canlı yayına geçti. Haber, dünkü gazetelerin manşetindeydi.

Burada bir çifte standart yok mu sizce?..”

Can Dündar'dan feyz alarak 117 Iraklı’nın bir İngiliz’e bedel olmadığını görüyoruz...

Oysa biz bir Türk'ü dünyaya bedel diye bilirdik değil mi? Zaman, değişiyor galiba.

İnsan borsasında, batı bölgeleri, kıymete biniyor!

Komşusu aç yatsa, uyumayacak olan bizler, yanı başımızdaki ateşe öylece bakıyoruz .

Kim bilir, belki de hak ettiler diye düşünüyoruz!

“Ölmeyi hak ettiler.” Buna karar veren kim? Amerika ve İngiltere…

Bugünlerde Irak' a demokrosiyi getirmeyi çalışanlar, bu yolda verilen kayıpları da amaca giden yolda mübah görüyorlar...

Peki sırada kimler var, bu iş Irak'la bitecek mi, “demokrasiyi” hak eden, daha kaç ülke var, Orta Doğu da, Doğu Avrupa da ?

Bir dönemin meşhur sloganı aklına geliyor insanın, ister istemez: “Susma, sustukça sıra sana gelecek!”

Irak'tan sonraki talihli kim olacak?

***

Dün akşam, vakıf yöneticilerinin biri şöyle dedi: “ Sınıflarımız o kadar kalabalık ki
arka sınıfta oturan çocuklar, bırakın eğitim almayı, öğretmeni bile zor görüyorlar.”

Evet, 40 dakikalık bir derste öğrenci başına kaç dakika düşüyor?

Evde, bir çocuk başına kaç dakika düşüyor?

İlgilenmeliyiz çocuklarımızla, hepsinin farklılıklarını özelliklerini bulup çıkarmalıyız. Hepsini birbirine benzetmeye çalışmak yerine...

Matematik'i seveni övdüğümüz kadar övmeliyiz, sanata ilgi gösteren çocuklarımızı da.

Üstadtan feyz alıyoruz yine: “Gemimiz su alıyor, el birliğiyle çalışmalıyız.”

Bir Türk, dünyaya bedel değil artık. Komşumuzun, sefil olması umrumuzda değil. Değişiyoruz zamanla birlikte. İlerlediğimizi düşünerek değişiyoruz.

Bize de sorulsa, biz de iyi bir yaşam isteriz derdik, Fernando Savater gibi. Peki ne yapıyoruz iyi yaşamak için. İyi yaşamak, yalnızca madde ile alakalı bir şey mi? Kaç arabamız olursa, daha iyi yaşabileceğimizi düşünüyoruz? Ya da her istediğimizde, çok uzaklara gidebilmemizi sağlayacak maddi güç, iyi yaşamamıza, mutlu olmamıza, tek başına yetecek mi?

 

Neden Gönüllüyüz?

“Niye gönüllüsünüz” diyor, etramızdakiler? Bunun hiç 'duygusal' bir yanı yok mu? Niye çıkmıyorsunuz o vakıftan, hiç mi bir şey almıyorsunuz gerçekten?

Hiçbir şey almaz olur muyuz, buradan açıklıyorum:

Çok şey alıyoruz vakıftan, belki verdiğimizden bile fazla!

Beni, o etkinliğe girdiğimde, gördüğüm sevgiden daha fazla mutlu edecek, çok az şey olacak belki de bu hayatta, bundan sonraki zamanlarımda.

Biz, masum çocukların, çıkarsız sevgisini alıyoruz ve aynısını vermeye çalışıyoruz.

Hepsinin, birer birey olduklarının farkına varmalarını sağlamak amacız...

'Anneni mi daha çok seviyorsun, babanı mı ?' gibi saçma sorulara:

 

 “Benim bu küçük yüreğimde, o kadar yer var ki, annemi de baba mı da sığdırabiliyorum.
Birini sevmem için, diğerinden vazgeçmem gerekmiyor” diyen, çocukların hayaliyle geliyoruz buraya.

Hepsi bu kadar...

Evet, gemimiz su alıyor, bizim gemimiz! El birliğiyle onarmalıyız.

Bize, doğruyla yanlışın ayırdına varabilecek, yeni bir nesil lazım, gösterilenle, gerçeğin ayırdına varabilecek.

Tahammül edebilen, hoş görebilen, saygı gösterebilen bir nesil...

"İyi bir yaşam istiyoruz."

Bir Amerikalı'nın bir Iraklı'ya eşit olacağı, bir borsa hayal ediyoruz...

 

(2006)

 

TEGV Gönüllüsü olmak ve ayrıntılı bilgi almak için ; www.tegv.org