bu son

dönebileceğin ihtimalini yaşadığım için gözüm kapıda olacak. her tıkırtıda bu yüzden irkileceğim. anlayamayacağım zamanın ne yöne aktığını. sabahtan akşama mı, akşamdan sabaha mı? belki çoktan durmuş olacak evin saati. kopacak benim gibi, soyut olacak. kesinlikle ısıtmayacak bir daha. aydınlatmayacağı da belli. çünkü o da seninle yaşardı. gittin ya, bıraktı her şeyi...

biliyorum, gideceksin. geri gelmeyeceksin, bu son gidişin olacak. pardesünü giymek için bile beklemeyeceksin. arkana bakmadan vuracaksın kapıyı. gidişinle camlaşan evi yıktığını fark etmeyeceksin. ben kapıyı gören duvarın dibine oturmuş, şaşkın gözlerle bakakalacağım ardından. sanki bilmiyormuş gibi, bomboş gözlerle bir şeyleri bulmaya çalışıyormuş gibi görünerek anlamaya çalışacağım gidişini. asla bilemeyeceğim sana son kez dokunan o pirinçten soğuk kapı tokmağının ne kadar üzüldüğünü. ve asla bilemeyeceğim o kapıdan arkana bakmadan çıkıp giderken neler hissettiğini ve düşündüğünü. acayip oturacak içime soğuk da olsa bir hoşçakalı bile çok görmüş olman. çok üzüleceğim sana son kez sarılamadığım ve sıcaklığınla ışığını hissedemediğim için. ama sen bunları asla bilemeyeceksin. saatlerce o duvarın dibinde öylece oturacağım. içimde patlamasın diye eve anlatacağım sana söylenmemiş olanları. ya da eve anlattığımı sanıp fark etmeden bir iç kanama yaşayacağım. gözlerimdeki aynalar kırılıp sıvılaşarak birer birer süzülecek yüzümden ince yaralar açarak. suretin yansımayacak artık gözlerimde. dönebileceğin ihtimalini yaşadığım için gözüm kapıda olacak. her tıkırtıda bu yüzden irkileceğim. anlayamayacağım zamanın ne yöne aktığını. sabahtan akşama mı, akşamdan sabaha mı? belki çoktan durmuş olacak evin saati. kopacak  benim gibi, soyut olacak. kesinlikle ısıtmayacak bir daha. aydınlatmayacağı da belli. çünkü o da seninle yaşardı. gittin ya, bıraktı her şeyi. o kadar hızlı silindin ki zamandan, hatıralarını yakalayamadı ev, duvarlarında tutmak için. öyle, dönüşünü umuyoruz. bir hışımla kapıyı açıp da ayakkabılarını bile çıkartmadan yanıma gelip ellerinin sığınağına alıp yüzümü aşk dolu gözlerinde yansımamı görmeyi hayal ediyorum. ev çok boş. ardından savrulan rüzgarınla yitip gitti sevincin, neşen, kahkahan, mutluluğun, aşkın, sevgin, sıcaklığın, ışığın, tebessümün. hüsran kaldı geriye bir tek. ve yıkılmayı kafasına koymuş bir virane. özür dile, geç kaldın, hem de fazlasıyla. ne kadar incittiğini asla bilemeyeceksin. ve neleri sona erdirdiğini. bitti işte, hiç başlamaması gerektiği gibi. tüm bu yazılanların asla  var olmaması lazım geldiği gibi. o yüzden pılımı pırtımı toplayıp gidiyorum artık. bu sondu. ve tüm sonlara yakışan bir son gibi, saygıdeğer, ağırbaşlı, hüzünlü fakat mağrur, gururlu fakat hassas ve en önemlisi sen dolu. 

Editör / Yazar : S. Fırat Kaya Kategori : Köşe Yazıları Tarih : 10.08.2009 03:35:50 Bu Yazarın Tüm Yazıları İçin Tıklayınız

Bu yazıyı paylaş