Filozofa Sövgü

Kısır bir döngüde devriliyordu yaşamı. Yalnızlığı kinini, kini kibrini, kibri yalnızlığını körüklüyordu. Ve nihayet saçmalıyordu: “Felsefe, dünyayı Tanrı'nın gözünden görme çabasıdır.

Kendini filozof bilenlerden biri, hazzın doruklarında şöyle tanımlıyordu felsefeyi: “Felsefe, dünyayı Tanrı’nın gözünden görme çabasıdır.”

Günlük hayatın keşmekeşliğini basit buluyor olsa gerek, aklı sıra felsefe yapabilen az kişiden biri olduğunu ima ediyor, gizliden gizliye övünüyordu. Derdi felsefeyi tanımlamak değil, yeteneğiyle gösteriş yapmaktı.

Onun o üstün(!) perspektifinden yeryüzü, sıradan varlıkların anlamsız işlere kafa yorduğu bir yer olarak gözüküyordu. Her cümlesinde insanları akılsız olmakla suçluyordu. Belli ki içten içe küçümsemek kinini doyurmaya yetmemişti, artık yüzümüze vuruyordu.

Ömrünü sorulara harcamış biri olarak, kendine dair soruları pek azdı nedense. Belki farkındaydı da acizliğinin, yüzleşmekten korkuyordu. Oysa çok açıktı; benliğini diğerleri üzerinden tanımlıyor, hor gördüğü insanları kendi varoluş nedeni yapıyordu. Küçümsediği insanların onu önemsemediğinden bihaber -yahut bu gerçeği basit oldukları bahanesiyle geçiştirerek- onların fersah fersah altına iniyor, olabildiğince dibe vuruyordu.

Olur da bir an, en derininde bu gerçeği fark edebilirse, yalnızlık duygusu yüreğinin çeperlerine vurmaya başlıyordu. Etrafında bir dost sureti görememenin ızdırabıyla kibrine sımsıkı sarılıyor, her hücresine nüfus etmiş o üstünlük hissini(!) yeniden keşfediyordu. Bir sonraki nöbete kadar, kalemi ilaç oluyor, yazdıkça içindeki pisliği boşaltıyordu.

Kısır bir döngüde devriliyordu yaşamı. Yalnızlığı kinini, kini kibrini, kibri yalnızlığını körüklüyordu. Ve nihayet saçmalıyordu: “Felsefe, dünyayı Tanrı’nın gözünden görme çabasıdır.”

Muazzam diye addedilen teorilere akıl erdirebiliyor, fakat içinde boğulduğu kimsesizliği kavrayamıyordu. Evrenin sonsuzluğuna kafa yoruyor, ama kendi yalnızlığının ucunu göremiyordu. Zannediyor ki dört duvara hapsolup sayfalarla gündüzü etmekti marifet. Öyle büyütüyordu ki kendini gözünde, o entel ömründe bir kez olsun hissetmişliği yoktu sıradanlığın keyfini.

Yeni bir “–ism” yaratmayı insanlığa katkı sanıyordu. Düşünmüyordu hiç hangi karın ağrısını gidermiş teorileri. Bir paragraf dahi bahsetmişliği yoktu ekmek derdine düşmüş babadan. Kelime oyunlarıyla “ahlak”ı “etik” yapıp doğrularımı belirleme cüreti gösteriyordu. “Varlık sorunu” diye harcarken cömertçe yıllarını, kendisi ne tür bir sorun fark edemiyordu.

Şükür ki henüz, teneffüs ettiği havayı sorgulayıp, ondan da caymayı akıl edememişti. Tam bir eylem kaygısızı olsa gerek, ona göre en hakiki ilim boş boş düşünmekti. Hayra kullandığı olmamıştı soru sormayı. Cevap aramaktan çok sorun yaratma niyeti güden psikopat bir hali vardı. Depresif bir hayatın sıkı savunucusu gibiydi. Bir kez olsun bardağın dolu kısmını görmüşlüğü yoktu. Bu karamsarlığına rağmen şaşılası bir umutla Tanrı olma niyetiyle yola çıkabiliyor, lakin haddinin sınırlarını sorgulamak aklının ucundan geçmiyordu. O ufacık beyni kaldırabilir mi bu yükü, bir an olsun düşünmüyordu…

O ki görünenin ardındakini arıyordu, tek gayesi “herkes kadar sıradan olduğu” gerçeğinden kaçıp, kendini özel hissetmekti…

 

Editör / Yazar : Ali Sekban Kategori : Köşe Yazıları Tarih : 15.11.2009 17:18:42 Bu Yazarın Tüm Yazıları İçin Tıklayınız

Bu yazıyı paylaş