Bilgisayar oyunlarına olan bakış genelde “oyunlar çocuklar içindir!” ve “hala mı oyun oynuyorsun, be adam!” dan çok da ileriye gitmemektedir, oyun oynamanın nedeni üzerinde çok da fazla düşünmeyenler arasında. Nasıl çocuk kitaplarının yanında “ağır” romanlar var ise, nasıl animasyon filmlerinin yanında “aksiyon” filmleri var ise, oyunlar da pek çok kitle için üretilmektedir ve diğer türleriyle benzerlikler gösterir. Sanatsal çalışmalar, muhteşem görsel efektlerle desteklenen hikayeler, “seyirci”yle bir bağ kuran ve içine çeken eserler her ne kadar kulağa garip gelse de oyun dünyasında da geçerlidir. Halbuki birazcık da olsa şartlandırılmış düşüncelerimizden ve rutinlerimizden ayrılsak, bu yeni dünyaları görebilsek... Az sonra oyun dünyasında neler saklıdır onlardan bahsedeceğim. Bunu yapmaya çalışırken de bu seferlik oyun türleri arasından macera türünü açıklamaya çalışacağım.

Macera türündeki bir oyun 1970’lerde hiçbir görsel öğe kullanmadan, sadece yazılarla oynayabildiğiniz bir oyunmuş. O günlerden 1980’lerin sonlarına gelindiğinde oyunlardaki görsel öğeler artmış. Artmış da ne olmuş diyecek olursak, oyuncu hikayedeki ana karakteri kontrol ederek belirli bulmacaları oyun içinde bulduğu eşyalarla ya da diyaloglarla geçmeye çalışmıştır. Genelde bu tip bulmacalarla macera oyunlarında ilerlemek mümkün olur. Ancak hikaye anlatımı da bu bulmacalarla desteklenir ve bu şekilde oyuncuyu kendisine çeker. Sierra ve LucasArts firmaları tarafından geliştirilen pek çok oyun, o dönemde çıkan macera oyunlarının sayısını arttırmıştır.

 

 

Benim daha çok tecrübe edindiğim dönem oyunları ise, 90’ların sonundaki ve 2000’lerdeki (yaşım ancak buna elveriyor) oyunlardır. Sanitarium adlı oyun 1998 yılında piyasaya çıkmıştır. Oyun bir trafik kazasında hafızasını kaybeden ve gözünü bir akıl hastanesinde açan Max isimli bir adamın geçmişini, hayallerini ve şimdiyi birbirinden ayırarak gerçek dünyaya dönmeye çalışmasını anlatır. Oyunda masum görünen şeylerin, ki bu çocuklar veya bir sirk olabilir, çarpıklığı ve rahatsız edici görünümleri, davranışları ve durumları, oyunda sürekli yansıtılmak istenen acı ve içinde bulunduğumuz yanlış durumları yansıtır. En saf kavramların bile sorgulanıyor olması bu oyunların yetişkinlere yönelik bir hikaye anlatımından başka bir şey olmadığını kanıtlamaktadır. 2003’te çıkan Post Mortem ve 2005’te onun devamı  olarak geliştirilen Still Life oyunları ise tam da polisiye romanların tadını vermektedir. Post Mortem, 1927 Paris’inde bir cinayeti araştırması için tutulan detektif Gustav McPherson’ın hikayesini anlatır. Still Life’ta ise Gustav McPherson yine ana karakterlerden birisidir. Ancak bu sefer oyunda, onun 1920’lerde Prag’da araştırdığı seri katilin taklitçisini 2004 yılında araştıran ve dedesi gibi dedektif olan Victoria McPherson’ın da ana karakterlerden biri olmuştur. Bu iki oyun da karanlık atmosferiyle, ki dönemlerinin yapısına ve görüntüsüne çok iyi uyarlanmıştır, oyuncuya hikayeye farklı bakış açılarıyla bakma fırsatı vermiştir. Yalnız karanlık atmosferler değil, bir hayalperestin peşinde koştuğunuz ve bir hayal uğruna bazı şeylerden fedakarlıklar etmenin nasıl birşey olduğunu anlatan Syberia 1 ve Syberia 2 serisi, macera oyunları arasında hikayesini en iyi şekilde anlatan oyunlardan biridir.

Son dönemlerde macera türünde çok fazla örnekler çıkmamakta. Ancak basit yapısıyla bağımsız oyunlar arasında çok büyük başarı elde etmiş Machinarium, başka bir yazıya kaldı artık, bu türün değişimlere uğrasa da bitmeyeceğini gösterir gibi. Bir diğer yakın dönem örneği ise oynamaktan çok bir kitap okumanın yada film izlemenin verebileceği atmosferi yaşatan ancak sonu oyuncuların yaptığı seçimler doğrultusunda değişebilen Heavy Rain. Bu tip örnekler, türün gelişen teknoloji ile sunumunun da değiştiğini gösterir nitelikte. Yine de macera oyunlarında sürekli yeni hikayeler; atmosferiyle, müzikleriyle ve görselleriyle, oyuncuya aktarılmaya devam ediyor ve aktarılmaya devam edecektir. Bu türe göz atarsanız, hem yeni hikayeler yaşamış, hem de sunulan hikayeye farklı açılardan bakmış olacaksınız.