Hayatımın Alfabesi
Başkalarının söylediklerini yazdık önce. Unutulan harflerlerdeydi çocukluğumuz. Konuşurken yuttuklarımızı yazmaya gerek yoktu ki zaten herkes bilirdi. O günlerde öğrendik hayatın bir sınav olduğunu. Sonra yazmamız gerekeni yazmaya başladık. Amaç hayattan hep yıldızlı pekiyi almaktı ve okuma bayramında kırmızı kurdeleyi göğsünü gere gere taşımaktı mutluluk...
Artık hayatın imlasına alışmıştık çünkü. Kızdığımızda ünlem, yorulduğumuzda virgül, sıkıldığımızda nokta koymayı öğrenmiştik...
Tam on sene sonra, “bir dergi çıkarıyoruz sen de yazar mısın?” diye sordun ya, o gün bugündür düşünüyorum: kağıt kalemi ilk elime alışımı. Annem tanıştırmıştı bizi, biraz sessizce oyalanayım o da rahat etsin diye. Kaç yaşındaydım hatırlamıyorum. Sonra birlikte büyümeye başladık. Önce kalemim ile bir olup kağıda daireler, çizgiler çiziyordum, çoğu insan için anlamsız ama o zaman benim için bir anlamı olan. Hepimiz öyle yapmadık mı, doğru düzgün konuşamazken, yamuk bir çizgide geleceğimizi gördük.“Anneeee bak ev çizdim, bu da uçak” .
Sonra biraz büyüdük. Bebeklikten çocukluğa geçtik. İlk sınıfın ilk gününde öğrendik ki, yamuk çizgiler, düz çizgiler, yuvarlaklar aslında yaşamın A – B – C si imiş. Yapılan evler biraz daha eve benzedi, muhakkak iki dağ arasından doğardı güneş ve hep küçük bir ırmak geçerdi evimizin önünden. Yıllarca öyle sandık hayatı.
Başkalarının söylediklerini yazdık önce. Unutulan harflerlerdeydi çocukluğumuz. Konuşurken yuttuklarımızı yazmaya gerek yoktu ki zaten herkes bilirdi. O günlerde öğrendik hayatın bir sınav olduğunu. Sonra yazmamız gerekeni yazmaya başladık. Amaç hayattan hep yıldızlı pekiyi almaktı ve okuma bayramında kırmızı kurdeleyi göğsünü gere gere taşımaktı mutluluk.
Çocukluktan gençliğe geçtiğimiz dönemde sevmeyi öğrendik. İki büyük harf arasına gelen kalp şeklini hayat sandık. Bir yandan hayaller kurduk. “Günün birinde büyük bir yazar olacağım” dedik son derece kararlı. Artık hayatın imlasına alışmıştık çünkü. Kızdığımızda ünlem, yorulduğumuzda virgül, sıkıldığımızda nokta koymayı öğrenmiştik.
Yetişkinliğe adım attığımız günlerde düşündüklerimizi yazmaya başladık. Çünkü ancak düşününce bulabilirdik doğru yolu. Aslında kendi hayatımızı yazarken farkına bile varmadan bir gün yazdıklarımızı yaşamaya başladık. Hiç bizim olmayan hayatlarımızı yazdık bazen, belki bizim olur umuduyla. Sonra tükendik. Tükenmedik de kapıldık hayat girdabına. Önce yazmayı unuttuk, sonra harfleri, sonra çizgileri…
Unutulur muydu gerçekten yazmak?
“Sözcükleri yazmak istediğimizde beynimiz her harfi yazmak için el kaslarının nasıl kasılması gerektiğini söyler. Bütün bunlar biz farkına varmadan gerçekleşir; çünkü beyin bunları otomatik olarak yapmayı öğrenmiştir.” yani aslında yazmak istem dışı olan bir kas hareketiydi. Belki de bu yüzden yazdıklarımızı bilmiyorduk veya bilmediklerimizi yazıyorduk.
Çağımızın kabusu internette dolaşan bir videoda küçük bir çocuk o sevdiği şarkının sözlerini unutunca “BİLEMEDİM BEN ONU” diye kendini hırpalıyor. Biz çocuğun çaresizliğine gülüyoruz, bilemediklerimizi düşünmeden.
Düşünmeye, bilmeye gerek yok yaşamak için. İstemesek de beyin istem dışı olarak yaşlanıyor.
Üstümüzde önlük elimizde bir tebeşir kara tahtanın karşısına geçtiğimiz o ilk gün öğretmişlerdi bize sınavlarda bilmediklerimizi boş bırakmayı. Sadece bildik ki üç yanlış hayatta hep bir doğruyu götürürdü. Bu yüzden miydi bizim de hayatı bomboş bırakışımız.
Şimdi sen bana on yıl sonra kağıdı kalemi eline al ve yaz diyorsun. Yazmak için oturup düşünmeye gerek var mı, sen söyle!
Yasal Uyarı: Chentick internet sitesinde yayınlanan haberler ve köşe yazılarının tüm hakları Chentick Grubuna aittir. Kaynak gösterilerek dahi haberin veya köşe yazısının tamamı yazılı izin alınmaksızın kullanılamaz. Sadece alıntı yapılan haberin veya köşe yazısının bir bölümü, alıntı yapılan habere/yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.
