Kapitalizm

Toplumlar; demokrasi, hak ve özgürlük istedi. Kapitalizm hiç düşünmeden kabul etti. Ancak, tüm bunların sınırlarını daima kendi çizdi. Nerede nasıl kullanılacağına kendi karar verdi. İnsanlar itiraz dahi etmediler.

Sözde yüksek demokrasi ile yönetilen tüm halklar, bilhassa Batı Avrupalılar ve Amerikalılar fazla kibirli sanki. Geri kalmış halklarla kendilerini kıyaslamaktan, sadistçe zevk alır gibi bir halleri var. Kompleksli, sonradan görme orta-yaşlı bir kadını andırıyorlar.

Özellikle konu siyasi rejim oldu mu, bu kıyaslama doruk noktaya varıyor. Nihayetinde batı; demokrasinin mimarıyken, doğu henüz bir arpa yol alamamıştır. Batı, bu mimarlık meselesine o kadar takılmış ki, doğuya demokrasi öğretmek gibi bir misyon edinmiş(!)

Oysa, demokratik ülkeler diğerlerinden çok da farklı değil. Özgür bir ülkede yaşadığına inananlar, aslında demokrasinin en temel prensibinden, kendi kendini yönetme hakkından bile (dolaylı olarak) mahrum. Çünkü demokrasi denilen şey; kapitalizmin ağızlarına çaldığı bir tutam baldan ibaret.

Malum, Sanayi Devrimi sayesinde, kapitalist anlayış kendi dünya düzenini kurarak, son iki yüzyılda hızla güçlendi. Sadece üretim sahasına değil, hayatın her alanına yayıldı. Özellikle teknolojinin ve haberleşmenin gelişmesiyle var olan tüm imkanlarını; kendi sistemini geliştirmek ve korumak için kullandı. Halen de kullanmakta. Bunun için onu suçlamak hata olur, çünkü her sistem kendi devamlılığını sürdürmekle yükümlüdür. Varlık nedeni budur.

Tüm başarılarına ve sağlam duruşuna rağmen, kapitalizmi korkutan, uykularını kaçıran çok ciddi bir tehdit var: insanların bilinçli ve toplu halde hareket etmesi. Çünkü ancak böyle bir güç, bir sistemin sonu olabilir.

Kapitalizm bunu engellemek adına; her gün binlerce reklam yayınlıyor, sahte tüketim ihtiyaçları yaratıyor, savaşlar başlatıyor, antlaşmalar imzalıyor.. Fakat bundan çok daha fazlasını yapıyor: Manipüle ediyor. Bunu o kadar iyi yapıyor ki, bize yalnızca biçilen rolü oynamak düşüyor.

19. yüzyılda işçiler çalışma haklarını, 20. yüzyılda bireyler vatandaşlık haklarını aramaya başladılar ve sistemden sürekli yeni taleplerde bulundular. Kapitalizm az ya da çok bu taleplere olumlu yanıt verdi. Fakat, ardından köşesine çekilmedi. İnsanoğlunun istekleri asla bitmeyeceğinden, bu istekleri manipüle ederek, daha en başından “dur” dedi.

Toplumlar; demokrasi, hak ve özgürlük istedi. Kapitalizm hiç düşünmeden kabul etti. Ancak, tüm bunların sınırlarını daima kendi çizdi. Nerede nasıl kullanılacağına kendi karar verdi. İnsanlar itiraz dahi etmediler. Çünkü yüksek demokrasi ile yönetildiklerine çoktan ikna olmuşlardı. Olur da içlerinden asilik eden çıkar diye, medya sahte gündem ve korku pompaladı. Suni ihtiyaçlar yaratarak insanları alışveriş merkezlerine ve bilgisayar başına mahkum kıldı. Böylece kitleleri sokaktan uzak tutup, bilinçli ve toplu bir hareketin önüne geçti. Örneğin, Facebook’da 1 milyon kişiye ulaşma hedefiyle kurulmuş gruplar, sistemi hiç rahatsız etmedi. Çünkü 1 milyon kişinin internette toplanmasını, sokakta toplanmasına tercih ederdi.

Sistem arzu ettiğine iktidar görevi verir, arzu ettiğine muhalefet. O dilediği vakit savaş çığlıkları atılır, dilediği vakit barış rüzgarları eser. Ve insanlar tüm bunların kendi seçimleri olduğuna inanır. Güç kontrol demekse, kapitalizm var olan en güçlü sistemdir. Marx’ın sandığının aksine –yanıldığı epey açıktır- uzun süre daha dünyaya hükmedecektir. Bunda şaşılacak bir şey olmasa gerek, zira insanoğlu doğuştan kapitalisttir. Ve eğer birileri koyun olmaktan gocunmuyorsa, onları güdecek bir çoban elbet bulunur. E o zaman müstahaktır..

Editör / Yazar : Ali Sekban Kategori : Köşe Yazıları Tarih : 17.01.2010 18:58:00 Bu Yazarın Tüm Yazıları İçin Tıklayınız

Bu yazıyı paylaş