Nadia Comăneci kimdir diye soran nadir insanlardansanız, sizi de bizden yapalım önce. Nadia daha henüz anaokuluna gittiği sırada jimnastik yönünde sinyal yakmaya başlamış. Her gün en iyi arkadaşıyla yaptıkları gibi parandeler atarken yanına bir amcacık gelmiş (Béla Károlyi), “Gel seni çok meşhur yapacağım” demiş, tutmuş elinden, götürmüş antrenörlük yaptığı salona. Ama önce bir testten geçmesi gerekmiş küçük hanımın. Boyundan büyük denge aletinde yürümesi beklenmiş. Nadia da korkmuş, “çıkmam oraya, çok yüksek” diye ağlayarak annesinin yanına kaçmış... diyebilsek nasıl olurdu acaba? Bunun cevabını hiçbir zaman alamayacağız. Çünkü onun yaşındaki pek çok çocuğun aksine o sanki yolda yürüyormuşcasına rahat testi geçmiş. O günden sonra  haftanın 6 günü, günün en az 4 saatini alan çalışmalar başlamış. Nadia çabuk çiçek veren cinsten bir tohummuş.7 yaşında katıldığı Romanya Gençler Ulusal Jimnastik Şampiyonası’na katılan en genç sporcu olmasına ve sadece 1 senedir çalışıyor olmasına rağmen 13.sırada yarışmayı bitirmiş. Karşılığında koçundan bir oyuncak bebek eşliğinde “bir daha 13. olmak yok” öğüdünü almış. Zaten bir sonraki sene aldığı 1.lik ile de 13.lüğün artık onun için imkansız olduğunu göstermiş. İlerleyen yıllarda bu başarılar artarak artan bir ivmeyle devam etmiş.

 

 

1976’ya gelindiğinde kızımız 14 yaşında küçük bir hanımefendi olarak Montreal’de ilk olimpiyat deneyimini yaşamıştır. Böylesi güzel İLK’ler dostlar başına demeden edemeceğim. Kendisi asimetrik paralel performansı için piste çıkmış. Herkesin nefeslerini tuttuğu, “Sanki havadan bir okyanusta yüzüyor...” gibi yorumlar aldığı bir performans sergiler. Hemen gözler skorboarda çevirilir. İlk skorun gözükmesiyle “Aaa, nasıl olur? Bu şahane nasıl 10 üzerinden 1 alır?” gibi sorular milisaniyelik bir zamanda izleyicilerin aklından geçerken olay anlaşılır ki jüri Nadia’ya aslen “Kanka sana puanım 10”  demek istemiş. Fakat skorboardu yapan arkadaşlar zamanında hiçbir insan evladının 10 üzerinden 10 alabileceğini düşünmemiş ve 10 diye bir skorun girişin gösterilebileceği bir onlar basamağı yapmamış. Ve bu 1.0’lardan 7 tane daha alınca ortaya kocaman bir 1.0 çıkmış. Bu jimnastik tarihinde kimsenin bir tanesini bile başaramadığı 8 tane 10 puanı almış, altın madalyasını boynuna asmış. Sonrasında neşeli günler yaşamış, yaşatmıştır.

Kendime yaşıt hatta küçük insanların başarılarını görüp hafif kıskançlık hissetmiyor değilim. 14 yaşında bu başarı nedir?... Ama şans bunlar. Anaokulunda kimse bizim okula gelip bana “seni meşhur edeceğim” demediyse bu benim suçum mu?