Ölümsüz

bakışların 'Ş', bir kereye mahsus, salt sende gördüğüm... sıcak, sevecen, ötesi... gideceğini söylediler. biliyordum, yaşadığın yere dönecektin. bunda bir gariplik yoktu zaten. öyle değilmiş, ne de kolay söyleyiverdiler: “evlenecek!

çok fena yazasım var. ne yazacağımı bilmiyorum.sırf yazasım çok geldi, ondan yazıyorum. oysa günlerdir seni yazmak istiyorum 'Ş'. olmuyor, çıkmıyor bir şey. bak yine bitmiş zıkkım.bir tane daha yaparız da, senin bitişindeki boşluğu kim, ne dolduracak 'Ş'? anılarımız vardı bizim. yıllar sonra bir fotoğraf sabitliğinden kurtulup ete kemiğe bürünen. düşünmeden yazıyorum, aklıma geldiği gibi. kulaklarımda sesin uğuldamıyor. o kadar berrak işitiyorum ki sözlerini... rüyamı hatırlıyorum 'Ş'. savaşın ortasında elinden tutup, hatta elimden tutup (ki bu gerçek hayatta hiç olmadı) siperlerden, toptan tüfekten kaçışımızı hatırlıyorum. sonra bana kendi elinle yemek yedirişini (işte bu gerçekti!). mevzu ne el, ne de yemek değildi aslında. bakışların 'Ş', bir kereye mahsus, salt sende gördüğüm... sıcak, sevecen, ötesi... gideceğini söylediler. biliyordum, yaşadığın yere dönecektin. bunda bir gariplik yoktu zaten. öyle değilmiş, ne de kolay söyleyiverdiler: “evlenecek!”. susmuştum 'Ş', gülümseyerek. itibar etmek istemedim, gerçekliğini kabul ederken bile. çünkü senin bana verdiklerini de, bendekilerin bir kopyası olarak kabul etmemiştim, edememiştim, edemeyesim vardı. di, dı... olur ya, bazen gerçek, olamayacak kadar kanlı canlıdır, ellerinde, kucağında, cebinde duruyordur da inanamadığın için, inanıp yanlış anlamış olmanın hayal kırıklığını yaşamak istemediğin için reddedersin; öyleydi işte. bilmiyorum 'Ş', belki hissettiklerin gerçekti, belki de hödüklük seviyesinde bir algıda hataydı benden yana. ne idiyse oydu işte. güzel güzel kalsın yıllar evvelinde. kalsa keşke... çok lazımdı zart diye evleneceğini öğrenmek. çok lazımdı zart diye, birkaç gün evvelinde, tam da seninle yeniden bağlaşma umudunun zirvesine çıkmışken “evli” olduğunu görmek. ne diyeyim 'Ş'? haykırsam dünyaya, bir gemi gelse de beni alsa, ben sende tutuklu kaldım? ya da quasimodo'dan, şahsına münhasır “Belle”, wish you were here? omg, wtf, ne me quitter pas, ruhuma el fatiha? kolay değil tabi, umut zirvesinden düşerken bolca zaman oluyor düşünmek için. artık anka kuşu mu gelir, sırtına alır, kanatlanıp uçar mıyım; biri görür de itfaiyeci çağırır, kirli gri bir bezle mi kurtarılırım(?); çarpmadan önce lime lime olur, tabaka tabaka dökülür ya da lök diye yerin dibine mi girerim, bilinmez. zat-ı muhterem! (üzerine alınma 'Ş') bu mudur bana reva gördüğün?

hoşçakal 'Ş'
mutlu kal 'Ş'
kalsaydın keşke 'Ş'...
 

Editör / Yazar : S. Fırat Kaya Kategori : Köşe Yazıları Tarih : 15.01.2010 18:05:30 Bu Yazarın Tüm Yazıları İçin Tıklayınız

Bu yazıyı paylaş