Rock (Çiçek) Çocukları
Çoğu birkaç dil biliyor. Her şeyi tartışmaya hazırlar. Dünyanın tümünü kendilerinin kabul ediyorlar. Onlar için ırk-dil-din ayrımı yok...
Açıkcası Bekir Coşkun’un yazısı çok hoşuma gitti ve tam da benim rock’n coke dolayısıyla düşündüğüm şeyleri çok güzel anlatmış. Rock 1970’lerde barışın sembolu oldu, çiçek çocuklarını özlemedik mi ya da barış işaretini artık niye hiçbir yerde görmüyoruz. Bir renkli karavandan inen başında çiçekler olan 70’lerin genç kızlarını aramıyor muyuz? Eskiden kafasında çiçeklerle dolaşan kızlar, şimdi derisini makyajla kapatarak, Fırat’ın dediği gibi düşük belli kotlarla futuristik aşklar yaşama peşinde. Kimse seyahata çıkmayı düşünmüyor, herkesin tek derdi para! Nerden kimi bulsam da bir ihaleye katılsam da “ah bir zengin olsaydım” lar ile geçen ömür, aslında ona da bizlere de hiç bir şey kazandırmıyor. Bekir Coşkun benim düşündüklerimi bir gazeteci, bir haberci olarak çok daha güncel ve anlık bir olaydan yola çıkarak hazırladığı için bundan sonra onun yazısıyla devam ediyorum.
BEKİR COŞKUN : Rock çocukları...
ŞARKILAR söylüyorlar...
Şarkılar onlar için ekmek-hava-su gibi...
Bir konser öncesi, sabahın ayazında, montlarına sarılmış, ıslak çimenlerin üzerine kıvranmış uyurken görmüştüm onları.
“Neyi bekliyorlar?..”
“Şarkıları...”
Çoğu birkaç dil biliyor. Her şeyi tartışmaya hazırlar. Dünyanın tümünü kendilerinin kabul ediyorlar. Onlar için ırk-dil-din ayrımı yok...
Çevre savaşçıları, küresel emperyalizme karşı duranlar, savaşlara “hayır” diyenler de onlardan çıkıyor...
Kirli dünyaya itirazları var...
Ve özgürler...
*
Küçükçiftlik Parkı’nda yerli-yabancı grupların katıldığı Unirock Festivali vardı. İşte Başbakan Harbiye’ye geçerken onları gördü.
Çocuklar dans ederek şarkılarını söylüyorlardı.
O an içinden belki “Fesuphanallah...” dedi Başbakan...
Arabanın siyah camının arkasından, gözlerini kısarak, dolma saran tavşan görmüş gibi şaşkınlıkla baktı onlara.
Nitekim ilk konuşmasında “...Giderken maalesef gençliğimizin bir bölümünün halini gördük. Üzüntü vericiydi. Böyle sınırsız-kontrolsüz bir ahlaki erozyonun olduğu yapılanma bizi dertlendiriyor” dedi...
Ne yaptı ki çocuklar?..
Babalarının iktidarında tavuk yemi ithalatı işine mi girdiler?..
Büyük çarşıların önünü bedava kapatarak haşlanmış mısır ticareti mi yapıyorlar, babalarının adını sermaye yaparak?..
Baba dostunun bursu ile okuyup, bir anda mücevherat şirketi sahibi olma olanakları da yok...
Gemicik hayalleri de olamaz...
*
Onlar şarkılarını söylüyorlar...
Niye bu kadarcık haklarını “ahlaki erozyon” sayıp, ayıplayıp, sonra da oturup dertleneceksiniz?.. Şarkı söylüyorlar, şarkı...
Cennet kadar güzel, ama yağmalanmış-çalınmış bir ülkede doğdular... Onları bekleyen kötü yaşamlara, bunalımlara, işsizliklere, haksızlıklara, hukuksuzluklara karşı, şarkı söyleyerek yürüyorlar.
Sadece şarkıları var...
 |
Editör / Yazar :
A. Deniz Çetiner Kategori : Köşe Yazıları Tarih : 23.07.2009 09:48:20 Bu Yazarın Tüm Yazıları İçin Tıklayınız
|
Yasal Uyarı: Chentick internet sitesinde yayınlanan haberler ve köşe yazılarının tüm hakları Chentick Grubuna aittir. Kaynak gösterilerek dahi haberin veya köşe yazısının tamamı yazılı izin alınmaksızın kullanılamaz. Sadece alıntı yapılan haberin veya köşe yazısının bir bölümü, alıntı yapılan habere/yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.
