Arada bir koşu yaptığım dağcı arkadaşım, bana dağa çikma teklifinde bulundu. İlk sorum "kar var mı?" oldu çünkü tek korkum soğuktu. Esin'in "Bu mevsimde Erciyes'te kar olmaz." cevabından sonra katılmak istediğimi kendisine ilettim. Her ne kadar dağa tırmanış olsa da ben ciddi ciddi romantik bir gezi olacacağını düşünüyordum. Tabi burada romantiklikten kastım "patika boyunca birkaç saat zirveye yürür, bir iki saatte de aşağıya ineriz, fazla yorulmayız"dı.

 

 

 

 

Yer: Hacılar köyü mevki Sütdonduran yaylası (Kayseri)

 

Cumartesi akşamı kamp yapacağımız sütdonduran yaylasına ulaştıktan sonra çadırımızı kurup, akşam yemeği için hazırlık yaptık, ardından 8 gibi yattık. Hava soğuk.... Soğuktan uyuyamayacağım korkusu ile uyuyakalmışım. Esin'in sabah anlatığına göre, sohbet sırasında sorduğu soruya horlayarak yanıt vermişim. Sanırım bu romantik! gezinin en komik anları çadırda kaldığımız o gece yaşandı ve uykum ağır oldugu için her şeyi kaçırdım. Gecenin ilerleyen saatlerinde Selda, ben ve Esin mışıl mışıl uyurken arada kalan Adem, kıpırtılarımızdan gece boyu gözünü kırpamamış. Gözünün açık olduğu anların birinde Adem, uykuda olanların sohbetine kulak kabartmış. Esin-"Biri mi yaklaşıyor?", "çadıra biri mi yaklaşıyor?" Ercan-"Anne, annem geliyor.", bu anda Adem katıla katıla gülerken bizim sayıklamalarımıza uyanan Selda korkuyla "Neee, birimi geliyor, kim o ?" diyerek yaygarayı basmış. Eğlenceli geçen gecenin sonunda -ki ben farkında değildim- soğuktan büzüşmüş bir şekilde uyanıyoruz. Saat: 03.00'da uyanıp hemen kahvaltı, eşyaları toplama, çantaları hazırlama ve tırmanışa başlangıç… Erciyes'in kuzeyinden tırmanıp güneyinden ineceğimiz için kamp kurduğumuz noktaya bir daha dönmeyeceğiz, bu sebepten bütün eşyaları yanımızda götürmek zorunda kalıyoruz. Şanslı olduğum için hafif çanta bana düşüyor ve keyifli bir şekilde yolculuğumuza başlıyoruz.

 

 

 

Gün ağarmadan yola koyulduğumuz için fenerlerle önümüzü görebiliyoruz. 40 dakika sonra, henüz 10-20 derecelik açıyla yükselirken su gider ve gelir ihtiyacımızı karşılamak için mola verdik. Dağcı arkadaşlar ikna edemeseydi, bu tempoda devam edemeyeceğini, yorulduğunu söyleyen Selda dönmüş olacaktı. Neyse ki verilen moralden sonra bizimle kalmaya ikna oldu. Bende henüz yorgunluk belirtisi yok, yaklaşık 5-6 saat sonra ortaya çıkacak. Rutin bir şekilde devam eden 40 dakika mola 30 dakika yürüyüs, 40 dakika mola 30 dakika yürüyüşlerden sonra verilen fazla molalardan dolayı tempomu kaybetmeye başladım. Esin ve Adem'in yorulan dağcı arkadaşa verdikleri destek ve moralden anladığım, biz bir takımdık, bir bütün halinde hareket etmeli ve birbirimize fiziksel ve psikolojik destek olmalıydık. Öyle de oldu, ben arkadaşın ağır olan sırt çantasını aldım ( benimki biraz hafifti, ilk kez dağa çıktığım için hafif çantayı bana vermişlerdi.). Adem Selda'nın hep arkasındaydı ve her ayağı kaydığında -ki irili ufaklı kaya parçalarının üzerinde tırmanırken sürekli kayıyorduk, enerjimizin çoğunu boşa attığımız adımlar yüzünden harcıyorduk- onu tuttu, sabırla ve büyük bir dayanıklılıkla fiziğini önünde, psikolojisini sırtında taşıdı durdu. Esin ise sürekli çıktığımız rotanın ne kadar zor bir rota olduğunu, herkesin çıkabileceği bir rota olmadığını, aslında çok zor bir işi başarmak üzere olduğunu ve istediği zaman istediği kadar mola verebileceğimizi sürekli olarak dile getirdi. Fiziksel ve psikolojik bu desteği alan devenin hendek atlayamamasına ihtimâl vermiyorum. Neticede olayın asıl düğümlendiği yer psikoloji ve bu da motivasyonla aşılabilirdi, aşıldı da... Bu noktadan sonra bir müddet dağa çıkmanın hazzını, çilesini bir kenara bırakıp, Esin ve Adem'in yeni doğmuş bir bebeğe gösterdikleri anne baba şevkatine odaklanıyorum. Kendi zevklerini bir kenara bırakıp - ki biz orda olmasaydık çoktan zirveye çıkmış olurlardı- planlı bir şekilde psikolojik ve fiziksel olanaklarını seferber etmeleri hoşuma gitmişti. Benim için bu tırmanış girdiğim bir dayanaklılık testiyle birlikte, bu hoşgörülü arkadaşlarımı izleyip inanılmaz keyif aldığım bir tecrübe oldu.

 

 

6-7 saat sonrası zirveye h=80m kala... rakım 3820...

 

Yol boyunca verilen sık ve uzun molalardan sonra performansım düştükçe düştü. Zirveye 80m kala bütün enerjimin tükendiğini hissettim ve olduğum yere yığıldım kaldım. 5 dakika sonra esin "haydi, devam ediyoruz" dediğinde, ağlak bir yüz ifadesi ile yerimden kalkıp tırmanışa devam ettim, yapacak hiçbir şey yok, henüz bilmesek de 18.00'a kadar devamlı ilerleyeceğiz. Tırmanıştan önce öğleden sonra 2 gibi inmiş olacağımızı tahmin ediyorduk.

 

14.30'da zirveye ulaştık ve kendimi güneşin beni ısıtacağı bir boşluğa atmıştım ki, deli deli esen rüzgarın da ortasında kalmışım... Kayanın yanına gidiyorum esiyor, az yukarda bir girinti var orası da esio, neticede esmeyen bir yer bulamadım ve biraz üşüyerek de olsa molada uyumaya çalıstım. Bir süre sonra zirve defterini imzaladıktan sonra inişe yöneldik.

 

Tabi bir de aksilik var. İstanbul'dan birlikte geldiğimiz grup güney çıkışı ve güney inişi yapıp, öğleden sonra 2 itibariyle bizi beklemeye başlamışlardı. Bir an önce inip onlara katılmalı ve İstanbul'a yola koyulmalıydık, çünkü ertesi sabah herkes işinde olacaktı.

 

 

Çıkış o kadar uzun sürdü ki, minibüse varmak için kullanacağımız teleferiğe ulaşmak için sadece iki buçuk saatimiz kalmıştı.-Teleferikle yaklaşık minibüse kadar olan 6 km’lik mesafeyi katedeceğiz.- Bastığımız her yer kaydığından dolayı, kaya kaya yavaş bir şekilde inerken, bizim yorgun savaşçı sinirleri bozulmuş olacak ki, göz yaşlarını tutamadı. Yaşadıklarını ilk kez dağa çıkan biri olarak o kadar iyi anlıyorum ki, ağlamaktan başka yapabilecek hiç bir şey yok, zaten ben de yola çıktığımız ilk andan itibaren içten içe ağlıyorum, sesimi duyan yok. Ağlamanın dışında "Çok yorulduğum yerde bırakırım, nasıl olsa askeri helikopter gelir beni alır." fantezisi de kuruyorum ama bu düşüncem sadece fantezi olarak kaldı.

 

Saat 17.00... Son teleferiğin kalkışına yarım saat kala, teleferiğe ulaşmanın bu tempoda zor olacağını düşünen Esin bizden ayrılıp hızlı yürümeye başladı (yetisip teleferiği durdurmak için...) 10 dakika sonra kalkacak teleferiğin haberini Esin telefonla verdi "çabuk olun!" Pilim bitti dediğim andan itibaren 5 saattir yürüyorum, korkarım koşmam gerekecek, korkmadım koştum.

 

 

Öyle bir anda, yorgunluktan dizlerim tutmuyor artık, atların uzun süre koşup da çatlamaları gibi, dizlerim çatladı çatlayacak. Her adım attığımda dizlerimde inanılmaz bir acı, 5 dakika sonra çatlar ve yere düşerim, biri gelir beni vurur ve acı çekmeden yaşamım son bulur gibi ne saçmalıklar geliyor insanın aklına… Sinirlerim bozulmuş, psikoloji alt üst olmuş bir şekilde, içimden sürekli, ufak bir mevzu yüzünden kızdığım, canımı yakan, sinirlerimi bozan insanlara küfrediyorum. İçten içe bu kadar sosyalken, dışta da bir o kadar asosyalim. Öyle bir içime kapanmışım ki herkese küsmüş gibi, kimseyle konuşmadan yola devam ediyorum. Gerçi dıştan bakıldığında pek bir şeyim varmış gibi görünmüyordu ama içten içe sinirsel yıpranmayı ben çok iyi hissetmiştim. Arkadaşlarımla kurduğum iletişim, sadece Adem’e sorduğum “Adem ne kadar yolumuz kaldı ?” sorusu ve Esin’in bana sorduğu “Ercan iyi misin, başın ağrıyor mu?” sorusuydu. İlk defa dağa çıkanlarda, oksijen azlığından dolayı baş ağrısı oluyormuş.

 

Neyse ki son düzlükte, sol kulvardan atak yapıp bariyer dibinde Adem’i geçip yarışı kazanıyorum, teleferiğe yetişiyorum. Enerjim bitmiş olmasına rağmen finish'i görmenin yaratığı ferahlıkla keyifle koşup teleferiği yakalıyorum ve bu iş bitti sanıyorum.

 

 

 

Lunaparkta çarpışan otodan başka bir şeye binemezken, ayaklarımı yerden kesecek teleferiğe binmek zorunda kalıyorum... artık teleferikte geçirdiğim süre zarfında türkü mü söylemedim, gözlerimi kapatıp dua mı etmedim, daha neler yaptım yapmadım pek hatırlamıyorum ama, benim için dağa tırmanıp inmekten daha zor oldu.

 

Minibüse vardık, dönüş hazırlığına başladık...

 

Oruç tutarak insanların gösterdikleri sabır gibi, dinlenmeye ihtiyacımız varken imkânımız olmadığından belki de hiçbir zaman göstermediğimizden çok sabır gösterdik. Ne kadar yorgun olursak olalım son noktaya zamanında ulaşmak uzun süreli dinlenmenin tek şartıydı.

 

Neticede romantik hayallerimin yerine kendimce bir ‘dikey limit’ filmi yaşamış oldum. Kayseri’de bulunduğum süre zarfında değil, ancak İstanbul’a döndükten sonra keyifli bir deneyim olduğunu hissedebildim.

 

Asıl amaçlarımdan biri de gezebileceğim yeni bir yer olduğundan dolayı biraz fotoğraf çekmekti ama sadece zirveye çıkarken bir kaç poz çekebildim. Gerginliğimden, ağırlık yaptığı için makinem de nasibini aldı! (Yukarıda biraz küfür ettiğimden bahsetmiştim.) Sanırım bir daha kolay kolay yaşayamayacağım -içten içe de olsa- sinirsel bozukluğu yaşadım, uçuk gelebilir ama o bunalımda “yürüyeceğime atayım kendimi şurdan da bitsin bu yürüyüş” bile geçmedi değil.

 

Sözün özü, psikoloji bozuldu mu insan da bozulur… Allah herkesin akıl sağlığını korusun…