sussana be adam! ne diye saatlerdir dırdır ediyorsun? gezme deli divane bu boş odaları, yok işte hiç kimse. sokakları arşınlarken yaptığın gibi bakınma köşe bucak karanlık odalara, yanmayacak ışık, parlamayacak herhangi bir pırıltı, yine görmeyeceksin tanıdık yüzler. sus artık be adam! dudaklarını kımıldatamıyorken dahi, kim duysun senin inlemelerini, feryat figanlarını? dört duvar işte, yıllardır değişmedi. senin bu safsatayı bir türlü bitiremediğin gibi... yeter artık be adam! evet, evet, ben de görüyorum. farkındayım yola düşmeden yetişebilmek istediğinin. bilincindeyim bu kazınmış acıların hepsini kanaya kanaya törpüleyip arı, duru karşısına çıkmak istediğinin. koşma be adam! kimsenin bir yere gitti yok. duruyor orada işte. saçmalama be adam! sana geldiği de yok. ya gelirse mi? ya gelmezse? gidecek zaten be adam, adın gibi biliyorsun. tanımadığın isimlerin, anlamadığın dillerle yaşadığı bir diyara gidecek. ve sen yine yapayalnız kalacaksın soğuk, karanlık duvarlarınla. ağla be adam! o duvarları yumruklaya yumruklaya, tırnaklarını kökünden kır, kazınmış acıları tırmalaya tırmalaya. yol saçını başını, at kendini yerden yere, yırt üstünü başını, yık kendini aşılmaz duvarlarına vura vura. kanıyorsun be adam! bak, duvarların hala burada... o'ysa çoktan çıktı yola...