öylece oturuyorsun yanımda. kamburunu çıkarmış, başını eğmiş, koltuğun ucunda... sessiz, solgun, soğuk, durgun... tedirgin, gergin, umutsuz, masum... gözlerin kuru... gözlerin kucağında, gözlerin yerde, gözlerin titremesin diye yumruk yaptığın ellerinde, gözlerin benim dışımda her şeyde... yüzün darmadağınık, kireç beyazı, beş karış, bin parça... kurşuni yaşlar gibi dökülüyor aydınlığa. bir kez daha itiraf et korkularını, bir kez daha anlat geçmiş acılarının şimdiyi nasıl telaşlandırdığını. bir kez daha geç bu harabenin üstünden ve ben bir kez daha sorumlu olayım yapmadıklarım yüzünden. bir kez daha gider susuzluğunu bu tarumarla. zaten bu beden senin yasını tutmaktan vazgeçmediğin geçmişin için serzenişlerini kustuğun yegane omuz değil miydi?

 

lakin ben bir türlü rahat edemedim senin donuk, soğuk gözlerinde. benim oralara ait olmadığımı içime içime sokan bir şeyler vardı. bensiz yapamazmışsın gibiydi her hareketin, oysa yan yana geçirdiğimiz zamanların dışında bensizdi her nefesin. şimdi gelmiş, yine benim kollarımda ağlıyorsun. belli, yine yorulmuşsun. kibarca kucaklıyorum geçmişinin hucmettiği başını, usulca okşuyorum. diniyor yaşların parmaklarımın ucunda, dinginleşiyor nefesin avuçlarımda. donup kalsak bu anda... hep hayalini kurduğumuz, bu değil miydi?

 

seni ilk gördüğüm zamanı hatırlıyorum. aslında, duyduğum ilk zamanı... sessizdi etraf; ne araba, ne kuş, ne çocuk, ne makina, ne satıcı, ne rüzgar, hışırtı, ne de herhangi bir sada... masumiyet ve korkuyla karışık bir ifade gördüm baktığımda. kenarları kızarmış, çökmüş gözlerinden taşan... arkamı döndüm bu yüze, hiç de sevecen olmayan. ışınları ok gibi saplanan hunhar bir güneşten kaçar gibi... ensemin kökünde hissettim ve yavaşça uzaklaştım hiç fark etmemiş gibi. olması gereken, gerçekten bu değil miydi?

 

şimdi lütfen bir kez olsun sen dinle. bir kez de ben kusayım sana bütün acımı. bir kez de ben kükreyeyim, ben ağlayayım sancılarımı. bu sefer sen boğul benim geçmişim yüzünden. olmaz değil mi kış içini bürümüş, ruhun böylesine buzlanmışken?